Omega-3 może pomóc chorym na cukrzycę.
Omega-3 przeciw coraz częstszym zachorowaniom na cukrzycę dotykającym obecnie aż do 5% ludności.
Występowanie tej choroby jest coraz częstsze w wielu częściach świata, nie tylko w Polsce. Choroba zawdzięcza swą nazwę temu, że wiąże się ze zbyt dużą ilością glukozy (cukru gronowego) we krwi. Przyczyną jest brak insuliny lub jej niewystarczające oddziaływanie na organizm.
Insulina to hormon wytwarzany w trzustce. Jest potrzebna do poboru glukozy przez komórki mięśniowe i niektóre inne tkanki. Objawy nieleczonej cukrzycy to pragnienie, obfite oddawanie moczu, drapanie w podbrzuszu, ospałość, czasami także wysuszenie spowodowane wzmożonym oddawaniem moczu. Diagnozę stawia się na podstawie badania moczu, pomiaru cukru we krwi (glukozy) na czczo, ewentualnie badania tzw. "obciążenia glukozą".
Istnieją dwa rodzaje cukrzycy
Cukrzyca insulinozależna (IDDM): Ten rodzaj cukrzycy (zwany też cukrzycą "młodzieńczą") lub cukrzycą typu 1) dotyka młodych ludzi i może wystąpić we wczesnym dzieciństwie oraz zawsze aż do osiągnięcia czterdziestki. Choroba ta musi być leczona insuliną w formie zastrzyków. Przy IDDM niszczone są komórki (komórki beta) w tak zwanych wysepkach Langerhansa w trzustce. To własny system odpornościowy organizmu niszczy komórki w procesie "autoimmunologicznym", w którym "przeciwciała" niszczą własną tkankę ("autoprzeciwciała"). Często można wskazać obecność autoprzeciwciał dla komórek beta na wiele lat przed wystąpieniem objawówó klinicznych. Istnieją doniesienia, że wysokie spożycie niacyny (witaminy B) może zapobiegać cukrzycy u osób posiadających autoprzeciwciała. Nie jest jasne, co wywołuje tę chorobę, istotne są jednak czynniki dziedziczne. Czasami może być spowodowana przez czynniki zewnętrzne, np. infekcje.
Cukrzyca insulinoniezależna (NIDDM): Ten rodzaj dotyka ludzi dojrzałych i starszych i stanowi ok. 80% przypadków wszystkich zachorowań na cukrzycę. Nadwaga sprzyja NIDDM. Choroba leczona jest zazwyczaj dietą i tabletkami wzmagającymi uwalnianie insuliny z trzustki (pancreas) lub pobór glukozy przez komórki mięśniowe. NIDDM nazywa się także cukrzycą typu 2. Dochodzi tu często do "odporności na insulinę" w tkankach peryferyjnych. Wydaje się, że istotną rolę w wywoływaniu zarówno choroby jak i "odporności na insulinę" odgrywa dieta. Badania wskazują też, że osoby spożywające dużo wielonienasyconych kwasów tłuszczowych omega-3 trochę rzadziej chorują na cukrzycę typu 2.
We krwi tych pacjentów często wykrywa się dużo tłuszczów - "wolnych kwasów tłuszczowych" i "trójglicerydów". Uważa się, że ma to związek z odpornością na insulinę. W pewnych przypadkach przyczyną NIDDM mogą być przeciwciała insuliny. Dlatego te dwa rodzaje cukrzycy nie zawsze dają az tak bardzo różne objawy i oznaki choroby. Także w przypadku tego typu pewną rolę odgrywają czynniki dziedziczne. Występowania NIDDM wzrasta bardziej i jest to w ogóle powszechniejszy typ cukrzycy niże ten dotykający młodych. Należy liczyć się z tym, że ok. 300 000 ludzi w Polsce choruje na cukrzycę. Szacuje się, że 50 000 z nich nie wie o swojej chorobie, a jednak potrzebuje leczenia.
"Istnieje wiele czynników ryzyka choroby, a zmiana jednego z tych czynników ryzyka może wywierać korzystny wpływ lub nie wywierać go.”
